خانه عرفان اسلامی مقدمات عرفان پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ كند؟

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ كند؟

1 min read
0
0
128

قرآن كريم انسانى را كه به پاك كردن خود از گناهان و شستشوى باطن از آلودگيها اقدام كند محبوب خدا برشمرده است:
[إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ‏] « بقره (۲): ۲۲۲٫».
يقيناً خدا كسانى را كه بسيار توبه مى‏كنند، و كسانى را كه خود را [با پذيرش انواع پاكى‏ها از همه آلودگى‏ها] پاكيزه مى‏كنند. دوست دارد.
[فِيهِ رِجالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ‏] «توبه (۹): ۱۰۸٫».
در آن مردانى هستند كه خواهان پاكيزگى [و طهارت جسم و جان‏] هستند و خدا پاكيزگان را دوست دارد.
و آنان كه به دروغ ادّعاى محبّت خدا مى‏كنند و خيال مى‏كنند خدا هم آنان را دوست دارد، معذّب بودن آنان را ردّ بر آن ادّعا دانسته و مى‏فرمايد:
[قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ‏] «مائده (۵): ۱۸٫».

پس چرا خدا ما را به گناهانمان عذاب مى‏ كند؟
اگر شما محبوب خداييد چرا به خاطر گناهانتان به جهنّم عذاب وجدان دچار مى‏ شويد اين گرفتارى شما به عذاب دليل بر اين است كه خدا شما را دوست ندارد، علامت محبّت حق به عبد، توبه عبد است و از شرايط محبّت حق به عبد غفران اوست چنانچه فرموده:
[قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ‏] «آل عمران (۳): ۳۱٫».
بگو: اگر خدا را دوست داريد، پس مرا پيروى كنيد تا خدا هم شما را دوست بدارد، و گناهانتان را بيامرزد.

توبه يكى از مهمترين فرمان‏هاى حق است كه عاشق خدا براى اجراى آن قيام كرده و به وسيله آن تمام نواقص خود را رفع و آلودگى‏هاى خويش را پاك مى‏كند. و از اين طريق است كه محبوب حق مى‏ شود.
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أَنَّ اللّهَ يُعْطى الْمالَ الْبِرُّ وَالْفاجِرُ وَلا يُعْطى الإيمانَ إلّامَنْ احَبَ‏ «المحاسن: ۱/ ۲۱۷، باب ۹- الدين، حديث ۱۱۲؛ بحار الأنوار: ۶۵/ ۲۰۴، باب ۲۲، حديث ۹٫».
خداوند دنيا را به هركه دوست دارد و دوست ندارد عطا مى‏كند. ولى ايمان وعشق را فقط به كسى كه علاقه دارد عنايت مى‏كند.
البته سعى و ظرفيّت و شايستگى عبد شرط است و در صورت كوشش و يافتن ظرفيت و شايستگى، عنايت الهى متوجّه انسان مى‏ گردد و خداوند عبد را به نور ايمان منوّر مى‏ كند. اين نور دليل محبّت خدا به عبد است.
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إِذا أَحَبَّ اللّهُ تَعالى عَبْداً ابْتَلاهُ فَإِنْ أَحَبَّهُ الْحُبَّ الْبالِغِ اقْتَناهُ، فَقالُوا: وَما مَعْنا اقْتَناهُ، قالَ: لا يَتْرُكْ لَهُ مالًا وَلا وَلَداً « ارشاد القلوب: ۱/ ۲۶، الباب الرابع فى ترك الدنيا.».
هنگامى كه خدا به بنده‏اش محبّت ورزد او را مبتلا مى‏كند و هنگامى كه عشق حق به عبد به درجه نهايى برسد او را به دست خواهد گرفت، عرضه داشتند: يعنى چه؟ فرمود: برايش اهل و مالى باقى نخواهد گذاشت. (كنايه از اين كه وضع عبد به جايى مى‏رسد كه ذكر و فكرى و عمل و اخلاقى و حركت و سكونى جز او نخواهد داشت و هرچه در اختيار اوست فداى محبوب مى‏كند).

 

 

عرفان اسلامى، ج‏۱، ص: ۳۶۲

 

Load More Related Articles
Load More By mehdi
Load More In مقدمات عرفان

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Check Also

طریق رسیدن به ارشاد حضرت ولی عصر

  کمال انسان در عبودیت است، و سبب عبودیت، ترک معصیت در اعتقاد و عمل است. فردِ کامل، م…