فرق خوف و خشيت‏

1 دقیقه خوانده شده
0
0
699

خواجه نصير الدين طوسى مى‏گويد:
خوف و خشيت گرچه در لغت يك معنى دارند ولى از نظر صاحبدلان ميان آنها جدايى است؛ زيرا خوف نگرانى دل است از انتظار بد و كيفرى كه به سبب احتمال ارتكاب خلاف و ترك طاعت باشد و براى بيشتر مردم حاصل است، اگر چه مراتب بسيارى دارد و مرتبه عالى آن براى اندكى از مردم باشد. امّا خشيت حالتى است در نفس كه از درك بزرگوارى، هيبت، خوف محجوبيت و حرمان از لطف و نظر او در دل پيدا مى‏شود. و اين حالت به دست نمى‏آيد، مگر براى كسى كه بر جلال كبريا آگاه شود و لذّت قرب را بچشد « الكافى: ۳/ ۱۱۵٫».
بنابراين گريه و تضرّع، ندبه و ناله و خشيت و خوف عاشقان حق، به خاطر آگاهى آنان از عظمت او بوده و اين خشيت و زارى و اعمال پر مشقت عبادى براى اين است كه نيازمندى و فقر و درويشى خود را با رسيدن به قرب او جبران كنند.
اينان با توجه به عظمت الهى، هر چيزى را كوچك مى‏ديدند و حقير و ناچيز مى‏دانستند، چنانچه امير مؤمنان عليه السلام در خطبه «متقين» در اوصاف آن عاشقان مى‏گويد:
عَظُمَ الخالِقُ فى أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ ما دُونَ فى أَعْيُنِهِمْ.
خدا را در وجود خود بزرگ مى‏ديدند و غير حضرتش براى آنان كوچك بود.
و امام حسين عليه السلام در دعاى عرفه مى‏فرمايد:
إِلهى كُلَّمَا أَحْرَسَنى لُؤْمى أَنْطَقَنى كَرَمُكَ‏ « بحار الأنوار: ۹۵/ ۲۲۵، باب ۲٫».
پروردگارا! تبهكاريها و ديو صفتى‏هايم گاهى آن چنان به رخم خيره مى‏شوند و مرا رو در روى ناشايست خود آن چنان قرار مى‏دهند كه ياراى سخنگويى از من سلب مى‏گردد.
عرفان اسلامى، ج‏۱، ص: ۲۲۷

مطالب بیشتر از این نویسنده مهدی
بارگذاری بیشتر در مقدمات عرفان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بررسی کنید

زمینه را برای روی کار آمدن دولت جوان و حزب‌اللهی فراهم کنید

در دیدار ۳ ساعته عصر دیروز (چهارشنبه) هزاران نفر از دانشجویان با رهبر معظم انقلاب اسلامی، …